(...)

Yana men degen dek bu hattlarınnı bitip sen ve okumay sen,

Dileklerim doğrultusunda mektuplar yazıyorsun, ama yazdıktan sonra bunları bir kez daha okumuyorsun.

ne üçün kim eger okur hayal kılsan edi, okuy almas edin.

Zira, okumayı düşünse idin, okunamaz olduklarını görecek idin.

Okuy almagandın son elbette tagyir berür edin.

Ve okuduktan sonra elbette düzeltecek idin.

Yazıların, zorlukla okunduklaranın yanısıra bilmece gibi kalıyorlar.

Nesr mu'amma heç kişi körgen emes.

Nesrin, bilmece olacak şekilde tasarlandığı hiç görülmüş müdür?

İmlan yaman emes, egerçi hayli rast emes.

imlan fena değil, ama tam doğru da değil.

İltifat'nı ta bile bitip sen. Kulınc'nı ya bile bitip sen.

İltifat’ı ta ile yazmışsın; kulunç'u da ya ile yazmışsın.

Hattınnı hud her tawr kılıp okusa boladur,

El yazın bir şekilde çözülebiliniyor,

veli bu muglak elfazındın maksud tamam mefhum bolmaydur,

ama bütün bu senin bilmece gibi sözcüklerinle tamamen anlam da verilemiyor.

galiba hatt bitirde kahillıkın hem oşbu cihettindür. Tekellüf kılay dep sen. Ol cihetten muglak boladur.

Mektup yazmaktaki zorlanmalarını galiba, fazla gösterişli yazmaya çalışmana bağlamak gerekiyor.

Mundın narı betekellüf u revvsen u pak elfaz bile biti.

Bundan sonra basit, açık ve sade üslupla yaz.

Hem sana teşviş azrak bolur ve hem okugucıga.

Bu, hem senin ve hem de okurunun zahmetlerini azaltacaktır.

 (...)